اصل و ريشه هر خوبىاند . . . آنان تكيه‌گاه محكم ، معدن درك و فهم ، سرچشمه علم و دانش . . . هستند . آنان همانند آب جارىاند كه چيزى آن را نجس نمىكند ؛ و همچون خورشيد كه نورش بر همه عالم گسترده است ؛ و همانند طلا كه به نقصان شناخته نمىشود ؛ و همانند ستارهء هدايت كننده براى گمشدگان ؛ و همچون آب گوارا براى افراد تشنه بودند . دو شخصيت گرانقدر و دو ذريّهء پاك و شهيد رسول خدا ( ص ) از آنان است و شير خدا ( حمزه سيّدالشهداء ) ؛ و صاحب دو بال ( در بهشت حضرت جعفر بن ابى طالب ) از آنها است . بزرگ مكّه و ساقى حجّاج و سرور حجاز ؛ و عالم بزرگ و درياى معرفت ، از آنهاست ؛ پس انصار ( حقيقى ) ياوران آنان‌اند و مهاجرين كسانى هستند كه با آنها هجرت كردند . . . و فرستادهء پروردگار عالميان ، و امام اوّلين و آخرين و برگزيدهء پيامبران و آخرين پيامبر از آنهاست . هاشم بن عبد مناف « هاشم » در بين فرزندان « عبد مناف » متصدّى پذيرايى و آبرسانى زائران خانه خدا بود . وى در موسم حجّ در ميان قريش به‌پامىخاست و مىگفت : اى گروه قريش ، شما همسايگان ( خانه ) خدا و اهل بيت‌الحرام او هستيد . در اين زمان زوّار خدا ( و حاجيان خانه او ) نزد شما مىآيند ، تا حرمت خانهء او را بزرگ دارند و اينان ميهمانان خدايند ، و سزاوارترين ميهمان به اين كه گرامى داشته شود ، ميهمان خداست . خدا شما را براى اين كار برگزيد و به اين افتخار سرافراز داشت ، سپس حقوق همسايگى شما را بهتر از هر همسايه‌اى براى همسايه‌اش رعايت فرمود . پس ميهمانان و زائران او را گرامى داريد . . . آنان را پذيرايى كنيد و بىنيازشان سازيد . « 1 » « هاشم » حاجيان را در مكّه و منى ، عرفات و مشعَر غذا مىداد و براى آنان نان و گوشت و روغن و سويق ( آرد گندم و جو ) فراهم مىكرد و آب را همراهشان مىبرد ، تا وقتى كه مردم متفرق مىشدند و به شهرهاى خود رهسپار مىگشتند . نيز هاشم در سال قحطى براى قوم خود نان خرد كرده و تريت ساخت و بدين جهت هاشم ناميده شد . همچنين هاشم نخستين كسى بود كه دو سفر بازرگانى زمستانى و تابستانى را براى قريش برقرار ساخت . « 2 »

--> ( 1 ) - تاريخ يعقوبى ، احمد بن ابى يعقوب ، ج 1 ، ص 242 . ( 2 ) - تاريخ يعقوبى ، همانجا ؛ السيرة النبويّة ، ابن هشام ، ج 1 ، ص 136 .